🦞 Twee man, twee miljard
Waarom het grootste bedrijf van morgen misschien in jouw huiskamer past
Rij eens langs een willekeurig bedrijventerrein. Tel de auto’s. Tel de lege plekken.
Er is iets aan het verschuiven dat we nog niet allemaal zien. Jarenlang gold een simpele wet in het bedrijfsleven: meer mensen, meer omzet, meer macht. Honderdduizend medewerkers? Dan was je een titan. Accenture, meer dan 750.000 mensen. Amazon, anderhalf miljoen. De grootte van je parkeerplaats vertelde het verhaal van je succes.
Die wet is opgeheven.
En om te begrijpen waarom, helpt het om drie momenten naast elkaar te leggen. Het zijn niet de enige voorbeelden, maar ze maken het patroon zichtbaar.
Ford veranderde wat we doen. De lopende band maakte de auto betaalbaar. Mobiliteit voor de massa. Het kostte Henry Ford veertig jaar en honderdduizenden arbeiders om dat voor elkaar te krijgen. De impact was enorm, maar het raakte de buitenkant van het leven. Infrastructuur. Afstand. Snelheid.
Amazon veranderde hoe we kiezen. Jeff Bezos digitaliseerde niet alleen de winkel, hij herprogrammeerde ons koopgedrag. Oneindige keuze, instant bevrediging, de verwachting dat alles morgen op de mat ligt. Anderhalf miljoen medewerkers, dertig jaar bouwen. Maar de impact zat niet meer in de fysieke wereld. Het zat in ons gedrag. Onze verwachtingen.
OpenAI verandert hoe we denken. ChatGPT herschrijft niet wat we doen of hoe we kopen. Het herschrijft hoe we formuleren, redeneren, creëren, beslissen. Het zit niet aan de buitenkant van het leven. Het zit in ons cognitieve besturingssysteem.
En dat gebeurt niet in veertig jaar of dertig jaar. Dat gebeurt in drie jaar. Met tweeduizend mensen. Dat is 0,000024% van de wereldbevolking die een mega impact hebben op de mensheid!
De cijfers
Er is een patroon zichtbaar dat steeds moeilijker te negeren is. Meer omzet, minder mensen. Meer impact, minder kantoorruimte. Snellere time-to-market, kleinere teams.
De cijfers vertellen het verhaal.
Om honderd miljoen dollar omzet te genereren heeft Accenture 1.113 medewerkers nodig. IBM heeft er 465 nodig. Unilever, geen techbedrijf maar een klassieke multinational met fabrieken en distributiecentra, heeft er 182 nodig. Dat is al fors minder, maar het principe is hetzelfde: grote organisaties, veel mensen, fysieke aanwezigheid als basis van alles.
Dan het platform tijdperk. Salesforce heeft 208 medewerkers nodig per honderd miljoen. Meta, het bedrijf achter Facebook, Instagram en WhatsApp, doet het met 45. Software verving papier, data verving onderbuikgevoel, en één ingenieur kon bouwen waar je eerder een heel team voor nodig had. De parkeerplaats werd kleiner, maar hij was er nog.
En dan de AI-generatie.
Google, jarenlang de gouden standaard van efficiëntie, heeft 52 medewerkers nodig per honderd miljoen dollar omzet. Indrukwekkend. Maar Midjourney doet het met 26. En Cursor, de AI codeertool die developers over de hele wereld inzetten? Die doet het met 15.
Vijftien mensen voor honderd miljoen dollar omzet.
Dat is niet een beetje beter dan het platform model. Dat is een ander spel, met andere regels.
En als je terugkijkt, waren de voorbodes er al. In 2012 kocht Facebook Instagram. Dertien medewerkers. Eén miljard dollar. In 2014 kocht Facebook WhatsApp. Vijfenvijftig medewerkers. Vierhonderdvijftig miljoen gebruikers. Negentien miljard dollar.
Destijds noemden we het uitzonderingen. Uitschieters. Lucky shots.
Ze waren voorbodes.
Twee man. Op weg naar twee miljard.
Sam Altman, de CEO van OpenAI, vertelde vorig jaar dat er in zijn groepschat met andere tech-CEO’s een weddenschap liep: in welk jaar zien we het eerste éénpersoonsbedrijf met een miljard dollar omzet? Iets dat zonder AI ondenkbaar was.
Deze week werd die weddenschap min of meer beslecht.
Matthew Gallagher, een ondernemer uit Los Angeles, lanceerde in september 2024 een telehealth-startup genaamd Medvi. Zijn startkapitaal: twintigduizend dollar. Zijn team: hijzelf. Zijn werknemers: nul. Zijn gereedschap: meer dan een dozijn AI-tools, van ChatGPT en Claude tot Midjourney en ElevenLabs. Hij bouwde de website, de marketingcampagnes, de klantenservice, het volledige operationele systeem. Alles met AI.
In het eerste volledige jaar draaide Medvi 401 miljoen dollar omzet. Met een winstmarge van ruim 16 procent, drie keer zo hoog als die van gevestigde concurrent Hims & Hers, een bedrijf met 2.400 medewerkers. Inmiddels heeft Gallagher zijn broer Elliot aangenomen als enige collega. Samen zijn ze op koers naar 1,8 miljard dollar omzet in 2026.
Het is een verhaal dat te mooi klinkt om waar te zijn. En eerlijk gezegd is het nog niet helemaal uitgekristalliseerd. Het bedrijf is razend gegroeid in een markt vol regelgeving, en ze hebben zich niet aan die regelgeving gehouden (fake doktors, fake reviews). Maar het punt blijft staan, ongeacht hoe dit specifieke verhaal verder uitpakt: de architectuur van bedrijven is fundamenteel aan het veranderen. Wat Gallagher in zijn woonkamer bouwde, had vijf jaar geleden een kantoor vol mensen, een ronde durfkapitaal en drie jaar tijd gekost.
Die wereld is voorbij.
De blauwdruk
Hier wordt het interessant voor iedereen die een organisatie runt. Of er onderdeel van is. Of er klant van is.
Wat we zien is een blauwdruk. Een nieuw organisatiemodel. AI-first bedrijven die vanaf dag één anders zijn opgezet. Geen afdeling marketing in de traditionele zin. Geen customer support center met driehonderd stoelen. Geen zes managementlagen. Kleine teams, enorme reach.
En dat heeft twee gevolgen waar je niet omheen kunt.
Het eerste is competitie. Als jouw concurrent met AI tien keer zoveel revenue genereert per medewerker als jij, dan verlies je. De bedrijven die dit als eerste snappen en hun organisatie herinrichten, zullen de bedrijven zijn die overblijven.
Het tweede is talent. De beste mensen willen werken in organisaties waar ze impact hebben. Waar ze niet vastzitten in zes managementlagen en acht goedkeuringscycli. De nieuwe generatie bedrijven trekt dat talent aan als een magneet.
Nu klinkt dit misschien als een koud, zakelijk verhaal. Minder mensen, meer winst, door naar het volgende kwartaalcijfer. Maar zo simpel is het niet. Want achter elke “efficiëntieslag” zitten mensen. Mensen met een hypotheek, een gezin, een identiteit die verweven is met hun werk. Organisaties krimpen is niet iets wat je zomaar doet. Het raakt aan ethiek, aan loyaliteit, aan de vraag wat een bedrijf verschuldigd is aan de mensen die het groot hebben gemaakt. Die spanning is reëel en verdient het om serieus genomen te worden. Maar als het bedrijf failliet gaat en daarmee de economie van een natie onder druk komt te staan schieten die mensen met een hypotheek er ook niet veel mee op.
Mijn eigen bedrijf
Ik merk het zelf. Ik run Innovation Network en kan boeken schrijven, blogs publiceren, keynotes geven. Events organiseren, sales doen, marketing doen, service verlenen, AI-advies geven. Onderzoek doen, een community bouwen, relaties onderhouden, honderden appjes beantwoorden, experimenteren met nieuwe tools en formats.
En nog steeds tijd hebben om een goede vader en vriend te zijn.
Vijf jaar geleden was dit onmogelijk geweest.
Mijn 25-jarige ik zou mijn huidige bedrijf niet eens begrijpen. In 2000 startte ik mijn eerste internetbedrijf en werd ik afgewezen door grote merken die niet in het internet geloofden. Hoe bizar klinkt dat nu? En toch, datzelfde ongeloof zie ik vandaag weer. Mensen die denken dat AI een hype is. Dat het overwaait. Dat de wereld straks weer ‘normaal’ wordt.
Wie bepaalt de koers?
Margaret Mead schreef ooit dat we er nooit aan moeten twijfelen dat een kleine groep attente, toegewijde mensen de wereld kan veranderen. Dat was al waar toen ze het schreef. Maar die groep wordt steeds kleiner. En steeds krachtiger.
De toekomst is geen grote parkeerplaats. De toekomst is een ecosysteem van hybride organisaties. Klein in mankracht, enorm in bereik. Menselijke intelligentie versterkt door kunstmatige. Bedrijven die meer lijken op bands dan op bureaucratieën.
Maar kracht zonder richting is gevaarlijk. Want hier zit de schaduwzijde van dit verhaal. Als steeds minder mensen bepalen wat de rest consumeert, hoe de rest werkt, hoe de rest leeft, dan groeit de ongelijkheid. Niet alleen in geld, maar in invloed. In zeggenschap. In de vraag wie de wereld vormgeeft en wie er slechts in rondloopt.
Hoe houden we dat in check?
Door transparantie te eisen van de bedrijven die ons leven vormgeven.
Door na te denken over welk deel van die overvloed we delen, en met wie.
Door te denken als burger, niet alleen als consument.
Kies bewust wie je jouw aandacht geeft. In een wereld waar twee man een miljard kunnen verdienen, is jouw aandacht de grondstof.
CU next time